you can follow me here.

Πριν καμιά βδομάδα, πήγα στο θέατρο, στο Κολοσσαίον συγκεκριμένα, για να δω το Σλουθ (πολύ ωραίο ήταν, όσοι δεν το είδατε χάσατε, ήταν τελευταίες παραστάσεις το προηγούμενο Σαββατοκύριακο).

Εκεί τα πράγματα ήταν όπως είναι πάντα στο θέατρο - τίποτα διαφορετικό ή αξιοπερίεργο. Με το που πατήσαμε το πόδι μας κάτω από το κατώφλι της πόρτας της αίθουσας, μας άρπαξε μία κοπέλα τα εισιτήρια για να μας καθοδηγήσει στη θέση μας. Μας πήγε ως εκεί που κι εμείς ξέραμε ότι καθόμασταν, μας υπέδειξε να κάτσουμε και μετά περίμενε χαμογελώντας - και απλώνοντας το χέρι. Ο μπαμπάς μου που ήταν μαζί της έδωσε κάτι (νομίζω 1,5 ευρώ - άπειρο ποσό κατά τη γνώμη μου σε συνάρτηση με το πόση κούραση και φαιά ουσία απαιτούσε αυτό το μισό λεπτό που μας εξυπηρέτησε).

Εγώ αμέσως - ως γνωστή εκνευριστικιά που είμαι και τα σκέφτομαι όλα μέχρι αηδίας - αντέδρασα και άρχισα να αναπτύσσω στον μπαμπά μου τις θεωρίες μου και ότι δεν έπρεπε να συμβιβαστεί με αυτό που τον αναγκάζουν να κάνει και τα λοιπά. Ισχυρίστηκα μάλιστα ότι εγώ αν ήμουν και καθόταν η ταξιθέτρια από πάνω μου και μου χαμογελούσε με την παλάμη να κοιτάει το ταβάνι, θα έκανα πως δεν καταλάβαινα. Για να αποφύγω μέχρι και αυτήν την άβολη στιγμή, θα έλεγα στην κοπέλα που θα πήγαινε να μου αρπάξει το εισητήριο ότι ξέρω πού κάθομαι και ότι έχω ήδη καταλάβει την μαθηματική ακολουθία στις σειρές και στα καθίσματα του θεάτρου, έτσι ώστε να είμαι σε θέση να προσδιορίσω με ακρίβεια τη θέση μου.

Στη συνέχεια, όμως, άρχισα να παρατηρώ τον κόσμο. Απ’ ότι φάνηκε, πολλοί είχαν την ίδια αυτοπεποίθηση και τσαμπουκά με εμένα. Παρατήρησα κόσμο να μπαίνει μέσα με φόρα και να λέει “ξέρω, ξέρω που κάθομαι” στην ταξιθέτρια που πασχίζει να τον προλάβει και αυτή να τον σταματάει και να λέει “αφήστε με να δω ένα λεπτό, μη γίνει κανένα λάθος”. Είδα επίσης κόσμο να κάνει την πάπια μόλις κάθεται και να κοιτάει από την άλλη, αγνοώντας επιδεικτικά την κοπελιά που περιμένει, και άκουσα αυτή να του λέει “κάτι για την ταξιθέτρια; εμείς ξέρετε δεν πληρωνόμαστε”..

Μα, λογικό να μην πληρώνεσαι. Αφού δεν κάνεις κάτι, δεν προσφέρεις κάποιο έργο. Ναι, βοηθάς, αλλά δε σου ζήτησε κανείς τη βοήθειά σου! Αν το θέατρο θέλει να παρέχει αυτήν την πολυτέλεια στους θεατές και σε πληρώνει, τότε μπράβο του, δικαίωμά του. Αλλά σε διαφορετική περίπτωση, πώς μπορείς να ζητάς χρήματα για κάτι που όλοι ξέρουμε πώς να κάνουμε και μάλιστα το κάνεις αντί για εμάς με το ζόρι; Και το τραγικό είναι ότι όντως βγάζεις χρήματα, γιατί όντως όλοι λένε “ε δε βαριέσαι” και σου δίνουν κάτι.

Με αφορμή λοιπόν αυτήν την εμπειρία επαγγελματικού προσανατολισμού, βρήκα άλλες καριέρες που μπορώ να ακολουθήσω, οι οποίες μάλιστα δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη κι έτσι θα έχω όλους τους πελάτες για πάρτη μου:

• Καριέρα Νο 1: Κάθομαι σε ένα πολυσύχναστο δρόμο - κατά προτίμηση στο κέντρο και με παρκόμετρο, καθώς σε αυτήν την περίπτωση και εναλλάσσεται ο κόσμος συχνά και είναι τσίμα τσίμα οι θέσεις πάρκινγκ. Εκεί λοιπόν, μόλις βλέπω κάποιον να πηγαίνει να παρκάρει, πηγαίνω δίπλα του και του λέω “έλα έλα έλα έλα, κόψ’ το όλο δεξιά, έλα έλα έλα έλα έλα, ίσωσέ το, έλα έλα έλα, ώπα, λίγο αριστερά, έλα έλα, εντάξει είσαι” και μόλις ο άνθρωπος βγει γεμάτος ευγνωμοσύνη για την καλή μου διάθεση, του ζητάω και κάτι, λέγοντάς του μάλιστα ότι εγώ κάνω αυτή τη δουλειά εδώ πέρα χωρίς να πληρώνομαι από το Δήμο.
• Καριέρα Νο 2: Κάθομαι σε ένα δρόμο με γρήγορη κυκλοφορία αυτοκινήτων και τουλάχιστον δύο ρεύματα, χωρίς φανάρι (διάβαση ας έχει, κανείς δεν της δίνει σημασία έτσι κι αλλιώς). Απαραίτητο να έχει στη μία από τις δύο πλευρές του πεζοδρομίου ΚΑΠΗ ή καφενείο με μέσο όρο ηλικίας πάνω από 70 και στην άλλη μεριά προαιρετικά εφημεριδοπώλη ή μπαρμπέρη - αν έχει και τα δύο ακόμα καλύτερα. Μόλις βλέπω ένα γεροντάκι να πηγαίνει να περάσει από τον μπαρμπέρη ξυρισμένος ξυρισμένος στον καφενέ για τον πρωινό του καφέ, τον πιάνω αλαμπρατσέτα και τον σέρνω απέναντι, αποφεύγοντας τα αυτοκίνητα όσο γίνεται, γιατί αλλιώς χάνουμε πελατεία. Μόλις φτάσουμε του ζητάω την αμοιβή μου με τον ίδιο τρόπο που τη ζήτησα από τον κύριο στην καριέρα Νο 1, μόνο που εδώ μπορώ να είμαι πιο καλόκαρδη και να δεχτώ να του κουβαλάω και τα ψώνια με μόνο μισό ευρώ παραπάνω. Τζάμπα πράμα.

Τέτοια πράγματα σκέφτομαι λοιπόν, ειδικά τώρα που έρχεται η εξεταστική μου και έχει ήδη έρθει η μεγάλη κρίση (σε όλους τους τομείς) και δεν τα βλέπω καθόλου καλά τα πράγματα. Αν όλα αποτύχουν, μπορείτε να έρθετε να δουλέψετε μαζί μου. Δεν υπάρχει πρόβλημα, τη μοιρασιά στους δρόμους θα την κάνουμε, θα τα βολέψουμε. :)

When I am being introduced to new people,

I get so stressed about saying my name right

that I don’t listen to their names,

and afterwards I realise

I don’t remember any of the names I just heard,

but I find it too embarassing to ask them to repeat them so soon after we just introduced,

so I never really get to know the names of the new people I meet

- until they add me on facebook.

:P

πρώτα σε πιάνει στη φάκα, μετά σ’ αφήνει μαλάκα και σου λέει “άντε γεια”.

—————————————————————————————————————————

Love is a bitch.

That’s a sure thing.

It manages to trick you into falling for the same stuff again and again. It is really successful in this, and even the smartest people, the most experienced, can’t beat this capability.

There has been a time in everyone’s life when they thought that it is far better to live without love. That love creates mostly problems and the world would be a better place and everybody would be much more joyful if this feeling didn’t exist.

But then the bitch starts coming towards you again, you see her but you can’t recognize her, because she is disguised as an extraordinarily cute little fairy; you can’t help yourself but fancy her. She does tell you she is love, but you are about to believe in a miracle: this time love looks really comfortable to be around, really lovely and harmless.

She is asking about you, she is understanding, she is caring, but all she really does is make sure you are ready to fall once more. Once she realizes that you are almost baited, almost caught like a little fish in the net, once you make the mistake of not resisting and fighting back, once you accidentally lose your self-control in front of her, it’s the beginning of the end.

She starts telling you to follow your heart, to not be afraid, to let yourself free.. And you decide to do it, and you actually see there’s nothing bad about it. This time everything goes right, and you are feeling happy. You are feeling complete.

You let yourself fall deeper into this shit. But you don’t care. You feel you can fall and hit the bottom, it’s okay. Because nothing can go wrong.

You are getting mad at yourself for not trusting in love in the first place, and at the same time you are feeling so lucky that love has proven it’s splendor just at the time you were giving up!

You almost think you found the meaning of life. What else could you possibly ask for? Your life is finally like it’s meant to be, everything makes sense, everything feels right.

And it’s exactly then - when you least expect it, when everything seems so certain - that the bitch makes her strong reappearance. She comes from your back to your ear, an annoying little fly, and distracts you. She tells you little words that hurt, little lies, she yells in your ear and you get upset. But you are so happy that this is simply annoying, so you move your head right and left, up and down, move your arms around, send the fly away. You assume that this was just a random fact, and you continue with your happy life.

Then, one night that you are not feeling so well, she timidly approaches again, a little bee in your house. You try to open the window for her to go away, but instead more bees are coming in. They start whispering in your ears, telling you that things are not like you think, perhaps you should reconsider, creating problems, turning day into night and white into black. You are trying not to listen to them, but they get frustrated and start stinging you, first gently, but as time passes by, they are stinging more and more, all over your body. It is turning into a torture, and you don’t know what to do. You are trying to find a way out of this, because this is really wrong, there should be a solution, there must be something you can do. The bees leave you stung and alone in your dark house.

One of the following days, while you are sitting alone, drinking your morning coffee and thinking that things may not be as bad as they seem, here she comes again, dressed like a girl your age, like a friend. Her head is turned to the floor. She can’t even look you in the eye. When you ask what’s wrong, she tells you that she made a horrible mistake. This was not the right one for you, she must have gotten confused with so many pairs. You can’t believe it, you are saying that this can’t be true, you felt it, everything was so right. With tears in her eyes, she holds your hand and says she is sorry once more, but she can’t be wrong. She is asking what she can do for you.

You yell and stand up and tell her to never come near you again. You’ve had enough of her stupid little games! You have decided - for real this time - that you will have nothing to do with these stuff anymore. You can live without her, and life can indeed be better like that..

..and the story repeats itself.

ΣΑΝ ΧΑΖΟΙ όλοι εμείς - σαφέστατα συγκαταλέγω και τον εαυτό μου - οι δήθεν ιντερνάσιοναλ τύποι, δε θέλουμε να περιορίσουμε το αναγνωστικό μας κοινό, λες και ποιος θα μας διαβάσει πια, δεν είμαστε και Περέζ Χίλτον (δεν έχω διαβάζει ποτέ παρεμπιπτόντως, αλλά αφού γράψω αυτό το ποστ θα το κάνω), γράφουμε στα αγγλικά - παγκοσμίως αποδεκτή γλώσσα καθώς - και ανάθεμα αν καταλαβαίνουμε κι εμείς οι ίδιοι τι θέλαμε να πούμε, τι είπαμε και τι εννοούσαμε - και αν κατάλαβε και τίποτα κανείς από τους υπόλοιπους ιντερνάσιοναλ-αναγνώστες μας.

Προσωπικά, είμαι ένα από τα θύματα αυτού του ιντερνασιοναλισμού, καθώς κοντεύω να ξεχάσω την ίδια μου τη γλώσσα, ενώ μένω στην ίδια μου τη χώρα.

Ο λόγος;

Κακά τα ψέμματα, διάψευσέ με αν τολμάς, αλλά όποιος γράφει κάτι οπουδήποτε έχει στην άκρη του μυαλού του ποιος ή ποιοι θέλει να το διαβάσουν. Μη σου πω στο κέντρο του μυαλού του, για να μην υπερβάλω και πω ότι όλα όσα γράφει -ακόμα και το ότι κάθησε να γράψει κάτι - περιστρέφονται γύρω από αυτό.

Έτσι κι εγώ. Δε θα πω ότι το μοναδικό άτομο που θέλω να διαβάζει αυτά που γράφω δε μιλάει ελληνικά. Απλώς τα άτομα που έχω στο μυαλό μου - και εδώ που τα λέμε πάνω κάτω όλοι - ξέρουν και αγγλικά.

Αποφάσισα όμως ότι σαν την πανέμορφη γλωσσίτσα μου δεν έχει - ω ναι! - και τέτοια άνεση στην έκφραση όσα χρόνια κι αν περάσουν καμία άλλη γλώσσα δε θα μου τη δώσει.

Αγαπάω ελληνικά και θα το δείχνω με τα ποστς μου!

* ε και κανένα αγγλικό αν πετάξω μη βαράτε κιόλας.

From where I’m looking

- and I’m looking towards the future, but the near one -

there seems to be no more Saturdays left.